BAZEN BİR GÖRÜNTÜ GEÇER

 

 

Hayatta bazı şeyleri anlamak için aşılması gereken engeller, sınavlar vardır. Bazen en acımasız insanın içinde aslında kendimizden bile daha iyi bir insan olduğunu fark ederiz. İnsanları o anlarına göre değil yaşadıkları olaylara göre değerlendirmek gerek. Bunu hep herkes söyler ama insan olmanın bir zaafı olarak uygulayabilen sayılı insan çıkar. Kendimizden bile iyi dedim çünkü kabul etmeliyiz ki içimizde bazen bizi bile şaşırtan bir kötülük yatar. Bir insan düşünün acımasız, merhametsiz, tahammülsüz... hemen yaftayı yapıştırırız beş para etmez, serseri... ama gün gelip de o kişinin o hale o zamana gelinceye kadar aştığı engelleri, geçtiği yolları öğreniriz. İşte o zaman o kişinin az bile yaptığını düşünürüz. Bir insanın babasız yada annesiz büyümesi, hayatta bir dalının eksik hatta dalsız tutanaksız kalması ne acıdır. Yapayalnız... özlem dolu... sevgiye muhtaç... bu eksiklik an gelir insanı öldüresiye yok eder. Dayanacak dalın, danışacak insanın yoktur... doğru yada yanlış yol gösteren yoktur. Bu eksiklik insanı hırçın yapar... asi yapar... huysuz yapar... o eksiklik günden güne, yıldan yıldan yıla büyür, büyür, büyür... kocaman olur... içinde kaybolursun. Hasbel kader karşına eksini yamayacak biri denk gelirse ne mutlu... yamayacak diyorum çünkü o eksik ne yaparsan yap, kanatsız melek de gelse hayatına dolmaz asla... doldu sanırsın, hah! tamam artık bütünüm dersin ama en ufak bir rüzgar da üstündeki kabuk aralanır ve inceden inceye bir sızı seni yok eder... her zaman söylenen sözler akla gelir... ”geçer” dediğin hiç bir şeyin geçmediğini görürsün... giden zamanın geri gelmeyeceğini... yaşanacakların zamanında yaşanmamasının acısını yine yeniden farkedersin. Yükün hafifledi derken aslında bin kat daha artar ve sen bu kez daha güçlü ayağa kalkmak zorunda olduğunu bilirsin. İşte bu anlarda o eksikleri yamayacak kişiler varsa etrafında ne mutlu... çünkü onlar sana bir omuz atar ve ayağa kalkman kolaylaşır. Ama unutmaman gerekir ki... her ne kadar hayatımızda vefalı ve sadık insanlar olursa olsun, her zaman yalnızızdır. Dilimizde hep o söz... yürüdüğümüz yollar değişir ama değişmeyen tek şey yükümüz ve yalnızlığımızdır. İşte bu yüzdendir ki ortalık yerde söylediğimiz o beylik sözü söylediğimiz gibi uygulamalı, karşımıza çıkan insanları her yönden düşünüp, değerlendirmeli ve “kim bilir neler yaşadı da böyle oldu” düşüncesini bizzat uygulamalıyız. İşte o zaman ruhumuz yenilenir, etrafa bakışımız farklılaşır ve kaybettiğimiz huzuru hissederiz... hatta buluruz bile....  

 

 

09/03/2018/Cuma   saat 02:49