CAN YORGUN

     Bir akşam koltuğunda otururken birden aklına düşer bir düşünce... Kendi kendine inanmak istemezsin, hayır dersin ama etraflıca düşündüğünde kendine itiraf edersin, kimse için ihtiyaç dışında lazım olmadığın gerçeğini! Sen etrafın için son çaresindir. Kimseyi bulamadıklarında, bir şeye ihtiyaçları olduğunda, dara düştüklerinde, ağlamak istediklerinde, dinleyecek kimseleri olmadığında, kendilerini anlatmak istediklerinde, hep el altında olansındır. "o dinler", "o kesin bilir", "o evdedir", "işi yoktur, dışarı çıkar benimle" vs vs... Acı olanda aslında hep doğru demiş olmalarıdır. Seni son çare, son kurtarıcı (insan bazen kurtarıcı olduğunu düşünmek istiyor) görenler haklıdır. Ama bilmedikleri şey onları önemsediğin, değer verdiğin için onlara vakit ayırıyor olduğundur. Aslında el altında değilsindir sadece onlara öncelik veriyorsundur. İnsanın en zor değiştireceği şey huyudur. Boşuna dememişler "can çıkar huy çıkmaz" diye. Evet belki huy çıkmaz ama can yorulur. Yorgun bir can da acımasız olur. Kırgınlıklar biriktirmiştir. Yorulmuştur, tükenme noktasındadır. Umursamazlık gelir yorgun canlara, eskisi gibi dinlese de artık duymuyordur. Gülse de donuktur gülmeleri, gözlerinin içine kadar gitmez. Konuşma bittiğinde biter... eskisi gibi kafa yormaz söylenenlere ki zaten karşıdaki de sadece içini dökmek için söylemiştir. Beklenti yoktur çünkü söylenecek söz olsa da o dinlemez. Çünkü asıl dinleyeceği kişi aslında başkasıdır ama sadece o kişi meşgul olduğu için sendedir. Onlar için önemsiz olduğunu fark ettiğin insanların arasında yaşamak ise en çekilmez olan kısımdır aslında. Her yerde sahtelik, yapaylık. Geçmişi özlersin sonra içine bir kuşku düşer; "acaba hep mi böyleydim insanlar için?" Sonra aklına gerçekten senin için seninle olanlar gelir aklına ve içine su serpilir. Gerçek olan şudur ki samimi olanların sayısı yapayların yanında yok denecek kadar azdır. İşte bu farkındalığa vardığında da insan büyümüş oluyor. Büyümek de insanı yalnızlaştırıyor maalesef... Sahte insanların içinde kendine ait bir dünya kurarsın, orada sadece seni sen olduğun için yanında olanlarla yaşamaya çalışırsın. Çalışırsın çünkü sahte ve yapay insanlar o kadar çoklardır ve seni sömürmeye o kadar heveslidir ki ancak çabalamakla yaşamını sürdürebilirsin. Ve bu çaba ile günlerin sürer gider... Ta ki seni tüketinceye kadar.