SESSİZCE

     Kalabalıklar içinde yalnız olmak. Hepimizin sıkıştığında, bunaldığında kullandığı bir cümledir. Ama sıl acı olan o cümleyi iliklerine kadar yaşamaktır. Görünürde etrafın kalabalıktır. Herkes seviyordur seni -ya da öyle sandırıyorlardır- sen olmadan olmuyordur -ya da sana böyle söyleniyordur.- bunun gibi bir çok ego okşayıcı cümle söylenir. Ama yaşanan asla öyle değildir. Bir hafta sonunda evde oturursun ve telefonun toplu mesajlar dışında çalmaz. Bir plan yaparsın, o plan bozulur planı yaptığın kişi dahil herkes hayatından memnundur. Tek boşluğa düşen sen olursun. Yaşamlarında hiç bir aksama olmaz... öyle ki sanki hiç bir plan yapılmamış ve bozulmamışcasına hareket edilir. Ve sana kalan düşünmek olur... sonuca vardığında ise daha kötüdür; "meğer aslında sen hep yalnızmışsın... sadece farkına varmak istememişsin" Sonra oturur herkesin birbirine destek olduğu, yardımcı olduğu, aşkın, dostluğun tavan yaptığı dizileri, filmleri izler kendi haline teselli ararsın. Anlık, orada yaşananlarla mutlu olur sanki sen de oradaymışsın gibi içinde hissedersin. Gün biter, akşam olur, sabah olur ve sen yeniden o yalnız olduğunu bilmeyen kişi maskeni takar ve etrafında seni yalnız bırakanların arasına karışıp onları mutlu edip, o mutlulukla mutlu olmaya devam edersin. Taa ki yeniden yalnız olduğunu iliklerine kadar hissedeceğin, bardağın yeniden taşmaya başlayacağı o güne kadar... Bu kısır döngü içinde hayatını yaşar gidersin. Kimseler bilmeden, duymadan.