ÇAY DEMLENİRKEN

 

    Bugün ilk kez tek başıma çay demledim. Demek ki artık tamamen alıştım yalnızlığa ve yalnız yaşama. Bu iyi mi kötü mü bilmiyorum ama sanırım iyi bir şey, kötü olsa bunca yanız insan olmazdı değil mi? Son dönem düğünler, ilişkiler, aşklar etrafımda uçuşuyor. Onlarla birlikte mutlu oluyor, eğleniyorum. Bazen düşünüyorum da acaba benim de hayatımda biri olsa nasıl olurdu? Yapabilir miydim ki? Bunca özgürlükten ve yalnızlıktan sonra hayatıma yeniden birini almak, katmak... zor gibi… Etrafa “nasip, kısmet” diyerek duymak istedikleri gibi konuşuyorum ama özünde yeniden biriyle olmayı kaldırabilir miyim bilmiyorum. Gelenler, yanaşanlar oluyor hatta flört bile ediyorum (şaka gibi söylemesi bile komik geliyor kulağıma) bazen ama ötesine geçmek başka bir şey... ben de o cesaret kalmamış, onu fark ettim. İnsan her şeyi zamanında yaşamalı, 40’ ından sonra flört nasıl edilir öğrenemiyor. İlişki nedir, nasıldır, nasıl olmalı... bunlar zamanında öğrenilmesi gereken şeyler. Bu yaştan sonra bekle, kafa yor, ne olacak, ne yaptı, ne yapmalıyım... ergen işleri bu işler, bana komik geliyor kendimi bu hallerde görmek. Ama şu bir gerçek ki yalnızlık da bir yere kadar iyi gidiyor, insan ara bir nefes olsun istiyor yanında... tek başına dört duvar arasında... kafa dinlemek güzel tabi ama o kafa fazla yalnız kalınca hiç hoş şeyler çıkmıyor ortaya... kırk tane düşünce, kovalamaca oynuyor sonrasında da bir kavga kıyamet... ortalığı toplamak yine sana kalıyor. Zor iş, çok zor… Kavga sırasında kırılanlar tamir de olmuyor aksi gibi. Kırık dökük devam ediyorsun sonrasında artık nereye kadar giderse... Çayın kalabalıkla arası iyi derler kahvenin yalnızlıkla... bence ikisi de kalabalıkla olmalı, yalnız tadı olmuyor. Çay demini almıştır, gidip bir bardak koyup film açayım kendime…

 

 

 

24 Eylül 2017 / Pazar