Bazen hayatımıza giren insanlarla bizi travmalarımız birleştirir. Bildiklerimizden çok bilmediğimiz daha doğrusu farkında olmadığımız travmalarımız. İlk karşılaşmada hissettiğimiz şimdilerde enerji ya da elektrik denilen yakınlık hissi aslında ortak olan farklı zamanlarda, farklı hayatlarda yaşadıklarımızdır. O kişileri gördüğümüzde içimizden geçen "ne kadar iyi geldi sohbeti, varlığı" cümlesi aslında o kişilerle hayatımızın kesiştiği ve kim bilir ne zamana kadar devam edecek birlikteliğimizin habercisidir. Birliktelik denince akla ne kadar karşı cins gelse de bahsettiğim her iki cinsle olan arkadaşlık, dostluk, kardeşlik birlikteliğidir. Beraberken yapılan sohbetler, atılan kahkahalar paha biçilemezdir. Yanlarında yaşanılan kendi kendinelelik hele... Yıllar geçtikçe paylaşılanlar ve bir gün bir an aklına gelen o "aslında aynıyız" hissi. Hep kendinle düşündüklerini paylaştığında yorumsuz, yargısız sadece dinleniyor olmak. Gerektiğinde seni incitmeden ama doğru olan, aslında bildiğin ama kendine bile itiraf edemediğin yanlışları sana söyleyip yapacağın son kararı yine sana bırakması. Aldığın karar onun uyarısına rağmen yanlış da olsa, sonucunda üzülsen de yine seni teselli eden olması. İnsanın hayatında kolay bulunmayacak bir şey. Böyle insanları bulduğumuzda kaybetmemek için çabalamalıyız. Zira her zaman denk gelmiyor insanın hayatına böyle insanlar.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder