BAZEN

     Kolay olan şeyleri neden sevmez ki insan? Ya da sevemez... Zor olması acaba daha mı tatminkar geliyor ki? Oluruna bırakmak deyip oluruna bırakmamak için bunca çaba neden? Binbir düşünce ile hayatı zehir etmek neden?

    Oysa ki hayat çok kolay, mutlu olmak basit. Her sabahı görebilmek bir şans. Nefes alabiliyor olmak, yürümek, görmek. Ama bu kadar basit şeyleri unutup nedenlere, niçinlere takılıyoruz. Olduğu gibi kabullenip, olandan mutlu olmayı bilsek aslında çoğumuzun antidepresanlara ihtiyacı kalmaz. Sorgulanması gerekenleri değil de sorgulanmaması gerekenleri sorgulayıp, onlara takılı kalmak hepimizin hastalığı. Önce sağlık dediğimiz halde boş takıntılarla sağlığımızı geriye atmak, yaptığımız en büyük çelişkilerden biri. Güneşli ve güzel bir günün verdiği mutluluğu hangi ilaç sağlayabilir ki? Yolda karşılaştığın birisine gülümsemek, selam vermek. Küçük ama insana kendini iyi hissettiren şeyler. Bir dostla kahve içmek, sohbet etmek, kahkahalarla gülmek. Hayatın zorluklarına karşı en büyük güç aslında. Elbette ki an gelip üzüntülerde oluyor ama asıl önemli olan üzüntülere takılıp, günleri, ayları yitirmemek. Her şeye kararında ciddiye almak. Sevgilinden ayrıldığında tüm dünyanı karartmak yerine bir kaç gün üzülüp, silkelenip yeniden yaşamaya başlayabilmek. Bir yakınını kaybettiğinde hayatını durdurmak yerine aksine kaybettiğin kişi içinde yaşama tutunmak. Basit, yapılması kolay ama hiç bir zaman yapamadığımız şeyler. Hatta yapabilenleri de ayıpladığımız olaylar bunlar. Oysa ki içten içe biliriz ki doğru yapan ayıpladıklarımız. Hatta zaman zaman kendimize bile itiraf edemeyiz o kişilere imrendiğimizi. İçten içe o kişiler gibi olmak isteyip de olamadığımızı. Hayatın kısalığını hatırlayıp, kendimize gelmemiz için illa ya bir genç ölüm ya da bir doğal afet olması gerekir. Hoş hatırladığımızdan daha kısa sürede yine aynı takıntılara ve kaygılara dönmemiz çok kısa sürer. Hepimizin belki de yapması gereken önce kendimizi sonra da yaşamayı sevmek. Ama en çok ertelediğimiz de kendimizin olduğunu farkına varmak. Az biraz bencil olabilsek belki de hayatımız daha kolaylaşacak ama hiç birimiz bunu yapmaya yanaşmıyoruz. Her sabah güne başladığımızda ya da yatarken "yarın/bugün güzel bir gün" desek belki de her şey yoluna girecek, kim bilir....