SEBEPSİZ, ÖYLESİNE

 

    İnsan saatlerce bir şeyi seyredebilir mi? özellikle de bir canlıyı; cevap tabi ki evet. İnsan özellikle de uyurken bir bebeği, kendi bebeğini saatlerce seyredebilir. Bambaşka düşünceler içinde, yüzünde tatlı ve kontrolsüz bir gülümseme ile. Yıllar sonra öğrendim ki insan sevdiği zaman uykuda olan kedisini, köpeğini de aynı tatlı tebessüm ve sevgi ile saatlerce izleyebiliyormuş. Nasıl ki uyuyan bebeğin yanında onu izlerken uyandırma korkusu ile nefes bile almadan durusun tıpkı sevdiğin ev hayvanını da uykusundan uyandırmamak için aynı özeni gösterirsin. Baktıkça mutlu olursun. Onunla yaptıklarını, yapacaklarını düşünürsün. Bebekler büyüdükçe çocuk oldukça, ergen oldukça, büyük insan oldukça uykusunda izlemek o ilk bebek halleri kadar mutluluk ve huzur vermez. İnsan çocuğuna her yaşında uykuda ya da uyanık baktığında mutlu olur ama o ilk bebeklikteki masum uyku halinin mutluluğu ve huzuru hep farklı ve başkadır. Ama evde yaşayan evcil hayvanının uyku hali yıllar geçse de değişmeden hatta belki biraz artarak aynı mutlu tebessümü yaşatır sana. Nefes almaya, kıpırdamaya korkarak izlersin ve yüzündeki gülümseme her daim büyür. İnsan kendisine mutluluk ve huzur veren canlılara karşı hep farklıdır. Bazen bu canlı çok sevdiğiniz çiçek bile olabilir. Değişik ama gerçek. İnsanların ve hayvanların en savunmasız ve en masum oldukları andır uykudaki halleri. Hele bir de uykudayken size sokulmaları kadar iyi hissettiren başka bir duygu yoktur bence. Masumiyetin güveni ve yaşattığı huzur, bambaşka. Elini ya da patisini sizin elinize yada vücudunuza koyması, nasıl da huzurlu ve mutlu ediyor insanı. Güvenilmenin verdiği o güzel duygu harika bir şey.