İnsan insana her zaman şifadır. Kimi zaman yara olur, kimi zaman yar, kimi zaman dert olur, kimi zaman deva... Güzel bir geceyi sevdiğin insanlarla daha da güzelleştirirsin. Keyifli bir anını bir insanla paylaştığında ayrı bir keyif alırsın. Bir insanın açtığı derdi başka bir insanla kabullenir, çözersin. Derdi devaya, sorunu çözüme yine insanla çevirirsin. Üstelik derdi de sorunu da çıkaran insan olduğu halde. O zaman en güzeli yalnızlık diyebilirsiniz. Tabi ki yalnızlık da güzel. Onun keyfi, mutluluğu da başka ama bir yere kadar. Eğer ki yaşıyorsak, yaşamak istiyorsak bir nebze de olsa insan gerek insana. Zaten herkesle mıç mıç olmaya da gerek yok illa insan gerek diye. Düşünün bir yılbaşı akşamında evde tek başınasınız. Bir zamana kadar gayet güzel, istediğin kadar iç, uyu ama aynı geceyi bir de insanlarla geçirdiğinizi düşünün... hele ki o insanlar sizin dostlarınızsa, sizin bir hareketinizden ne istediğinizi çözen kişilerse... ohhh.. keyfinden geçilmez o gecenin. Zaman su gibi hatta sudan hızlı akar. Kahkahalar, geçmiş anıların hüzünleri hepsi birbirine karışır. Etrafta büyümüş çocuklar, onlarla yaşanan güzel sakarlıklar, olaylar. İnsan mutlu oldukça yaşar, enerji dolar. Mutlu olması içinde öyle yada böyle insana gerek duyar, duymalıdır da. Sevindiğiniz bir olayı paylaşmadıktan sonra, paylaşarak çoğaltmadıktan sonra ne anlamı var ki? Yalnızlığın huzuru ve mutluluğu da ayrı tabi ama insanın insanla yaşadığı mutluluk da ayrı bir güzeldir. Eminim ki hepinizin içten içe "evet ya... aslında doğru" dediğinizi duyar gibiyim. Bir derdimiz olduğunda etrafımızdaki insana ya da insanlara anlattığımızda çözüme daha çabuk ulaşırız. Çözüme ulaşmasak da yolu belirleriz. O da olmadı rahatlarız en kötü ihtimalle... Hayat, mutluluk paylaşıldıkça çoğalır... dertler, sorunlar paylaşıldıkça azalır... O zaman yeni gelen yılda etrafımızdan, yanımızdan yöremizden insanları eksik etmeyelim. Yalnızlıklarımızın arasına insanları serpiştirelim ki yalnız anlarımızın da anlamı çoğalsın, değil mi ya ?
